Autor referatu: Sayuri
Data: 16.02.2008

Źródła:

http://www.japonia.org.pl
http://wikipedia.pl
http://wikipedia.org
http://www.gothiclolita-poland.com/forum/index.php?topic=239.45
http://reakcja.tv/forum/index.php?showtopic=291
http://www.carpatina.com/ Kimono.html
http://burningbird.net/.../ a-tale-of-two-festivals/
http://www.japan-shop.com/ store/1112.html
http://www.ee0r.com/ proj/zori.html
http://fashion.3yen.com/category/ traditional-outfits/
http://www.smartbay.pl/g13/ c124/o-price-ASC-1.html
http://www.kyoto.travel/what_to_do/yukata/
http://www.tea-circle.com/ kimonoboutique.html
http://www.karatedepot.com/ wp-ni-13.html
http://www.americanronin.com/ VideoClips.htm
http://www.thesamuraishop.co.uk/catalog/hakama-p-http://1215.html?osCsid=05bea6534add8ee07077c048d5cd3379
http://eystein.info/soleilrouge/ wakka.php?wiki=Armes
http://www.asakichi.com/ kimono.htm
http://nipponia.skyrock.com/
http://www.fanplusfriend.com/.../ Detail
http://www.cdjapan.co.jp/grapes/-/cdjblog/Automatic_for_the_people_vol2
http://cafe.gomorning.com/index.php?showtopic=1897
http://www.japanlinked.com/.../ lolitastyles.html
http://picasaweb.google.com/.../ FSrPwTsWo9kbRTbGi1f6aw
http://ebay.com
http://harajuku.blog.cz/0711/co-je-himegyaru
http://nicolaingiappone.blogspot.com/2007_12_01_archive.html



Współczesna moda japońska

 

Kimono – Czy Japończycy je noszą?

Kimono (jap.: dosłownie "coś do noszenia na sobie") – tradycyjny ubiór japoński. Pierwotnie słowem kimono określano każde ubranie, później zaczęto je stosować tylko do konkretnego ubioru, który wciąż noszony jest przez kobiety, mężczyzn i dzieci.

Podczas uroczystości ślubnych, rzadziej pogrzebowych i innych oficjalnych okazji, Japończycy, a szczególnie Japonki ubierają kimona. Gdy para młoda wybiera tradycyjny ślub japoński – kobieta jest w białym kimonie, a mężczyzna w czarnym. Mamy pary młodej niezależnie od rodzaju ceremonii zaślubin (czy tradycyjna japońska, czy w kościele katolickim) występują w czarnych kimonach (w stonowane, eleganckie wzory, herby rodowe), a ojcowie zawsze we frakach. W Japonii bardzo modne jest branie ślubu w kościołach katolickich. Japonki w białych sukniach chcą poczuć się, jak bohaterki zachodnich filmów. Zdarzają się również śluby według tradycji shintoistycznej i katolickiej. Para młoda po ślubie w kościele, przebiera się w kimona i jedzie do jinja (świątynia shintoistyczna).

Kimona, zatem da się nosić. Dlaczego Japończycy częściej ich nie noszą? Samo ubranie się w kimono, wymaga sporej wiedzy i doświadczenia. Dziś w ramach drogiego hobby, młode dziewczyny uczą się ubierania w kimono na specjalnych (bynajmniej nie łatwych) kursach. Większość jednak młodych Japonek korzysta z pomocy salonów piękności. Za słoną opłatą około 10 tysięcy jenów (około 330 PLN) zostają profesjonalnie przystrojone. Uczesanie i makijaż (kimono wymaga odpowiedniej fryzury i makijażu) to osobne koszty. Pokolenie kobiet urodzonych po wojnie w większości także nie potrafi ani siebie, ani córki ubrać w kimono.

Samo założenie kimona to dopiero połowa sukcesu. Potem rozpoczyna się droga pełna niespodzianek. Poruszanie się w kimonie bywa dla niedoświadczonych osób niebezpieczne. Drobienie małymi kroczkami (ciasno związane kimono nie pozwala na duże kroki), w niewygodnych skarpetkach z dwoma palcami i w specjalnych „japonkach” nie należy do najwygodniejszych. Łatwo się potknąć i przewrócić. Jeszcze gorzej, gdy trzeba skorzystać z toalety. Wówczas cała misterna konstrukcja narzutek (zakładanych pod spód) i podkładek do podtrzymania obi ulec może rozsypce.

Noszenie kimona jest we współczesnej Japonii luksusem, na który pozwala sobie coraz mniej Japończyków. Na co dzień w kimonie najczęściej spotkać można dystyngowane Japonki w średnim wieku, zajmujące się artystycznym hobby: ceremonią parzenia herbaty, ikebaną, kaligrafią. Kimono staje się wyznacznikiem prestiżu społecznego. Nie każdego stać na własne kimono.

Współcześnie kimono zakłada się tylko na specjalne okazje; robię to głównie kobiety. Zdarzają się jednak kobiety starsze, które wciąż noszą je codziennie. Mężczyźni noszą kimono zazwyczaj na ślubach i podczas ceremonii herbacianej. Zawodowi zapaśnicy sumo mają obowiązek nosić kimono zawsze, gdy pojawiają się publicznie poza ringiem.



Japońskie parasole

Zanim pojawiły się w Japonii parasole, noszono na głowach rodzaj stożkowego kapelusza o średnicy od 40 do 54 cm - zróżnicowanego (w kształcie, wielkości i kolorze) dla mężczyzn i kobiet oraz różnych warstw społecznych, a także rodzaj przeciwdeszczowej narzutki „mino” ze słomy ryżowej. Między innymi: rolnicy nosili nakrycia zwane „suge-gasa”, wojownicy „ronin-gasa”, mnisi buddyjsy używali „takuhatsu-gasa” a mężczyźni z miast zakładali na głowę „chonin-gasa”

Początkowo, w okresie Heian (794 -1185), papier na pokrycie parasoli produkowano w Japonii z konopi oraz stosowano jedwab podobnie jak w Chinach. Parasole te, w kolorze czerwieni były używane wyłącznie przez dostojników dworskich a białe przez członków klasy samurajów. Papierowe parasole zaczęto wytwarzać dla szerszego ogółu dopiero w okresie Edo (1603 - 1868), a szczególną popularność uzyskały w okresie Meiji (1868 - 1912) i Taisho (1912 - 1926). W mieście Gifu już w VI w. produkowano papier „mino-washi” a nad rzeką Kiso rosły wysokiej jakości bambusy. W XVIII w. powstało w Kanazawa ponad sto warsztatów, które stanowiły główne centrum produkcji parasoli. Na początku XX wieku, w szczytowym okresie produkcji, wytwarzano ponad milion parasoli wa-gasa w ciągu roku. Po roku 1950 pojawiły się w Japonii niedrogie parasolki (z metalu i sztucznego materiału) z Europy i dotychczasowy popyt na parasole pokryte papierem szybko zmalał. Obecnie w lokalnych warsztatach powstaje rocznie tylko kilkadziesiąt tysięcy parasoli.

Tradycyjne parasole japońskie wytwarzane są z naturalnych materiałów i potrzeba kilku miesięcy pracy i doświadczenia rzemieślników, aby różnorodne procesy na około stu etapach jego produkcji, scalić mistrzowsko w całość. Rzemieślnicy stosują w produkcji parasoli gatunek bambusa zwany „moso” oraz włókna zwane „kozo” z drzew morwy, które rosną w okolicach Kanazawy. Struktura wodoodpornego papieru na parasole janome-gasa zawiera w sobie mocne włókna „kozo” oraz komponenty z roślin oleistych (m.in. olej sezamowy). Bambusowa konstrukcja parasola składa się z 48-u pręcików i szprych, które wraz z pokryciem barwione są na odpowiednie kolory techniką zwaną „kagari”. Papier potem jest fałdowany i pokrywany lakierem „urushi” pozyskiwanym z krzewów znanych jako sumak (urushi). W końcowej fazie produkcji, powierzchnia parasola i wewnętrzna konstrukcja dekorowana jest czasami różnymi wzorami a bambusowa rączka oplatana jest rattanem. Parasole z warsztatów w Kanazawa dostosowane są do lokalnych ostrych wiatrów i mają mocniejszą konstrukcję bambusową w porównaniu do parasoli z innych rejonów Japonii. Centrum każdego parasola wzmocnione jest czterema warstwami japońskiego papieru a jego obrzeże - podwójnie lub potrójnie.

Istnieją cztery podstawowe rodzaje japońskich parasoli: janome-gasa (przeciwdesz-czowe), buyo-gasa ( przeciwsłoneczne z papieru lub jedwabiu) używane podczas tradycyjnego tańca Nihon-buyo, duże parasole nodate-gasa o średnicy od 140 do 200 cm używane podczas ceremonii herbaty na otwartej przestrzeni oraz przy uroczystościach świątynnych. Do powszechnego, codziennego użytku służą parasolki ban-gasa z grubego, wodoodpornego, mocnego papieru. Małe, kolorowe parasolki buyo-gasa (średnica 84 cm) używane są obecnie podczas tradycyjnych tanecznych festiwali, w teatrze, podczas okolicznościowych ceremonii i rytuałów, itd. Współcześnie produkowane są także wielkie parasole ogrodowe, wykorzystywane przy różnorodnych uroczystościach i spotkaniach, wykonane z bambusa z pokryciem z półprzeźroczystego papieru ryżowego. Ich pionowa bambusowa tyczka, w zależności od wysokości parasola (od 167 do 250 cm), może składać się z kilku części.



Dodatki ubioru, na co dzień

Zori (jap.: 草履 zōri) – plecione japońskie sandały wykonywane ze słomy (najczęściej ryżowej) lub innych włókien roślinnych, lakierowanego drewna oraz, coraz częściej, z materiałów syntetycznych. Obecnie rzadko można spotkać tradycyjne odmiany tego japońskiego obuwia, ponieważ są one noszone przede wszystkim do tradycyjnych ubrań, ale jego nowoczesne odmiany są dość popularne, szczególnie latem. Zori są podobne do klapek (ang.: flip-flop) i większość historyków mody zgadza się, że te ostatnie pojawiły się w Stanach Zjednoczonych w okresie II wojny światowej jako gumowe imitacje drewnianych sandałów od dawna noszonych w Japonii.

Jak wszystkie rodzaje japońskich sandałów zori umożliwiają swobodny przepływ powietrza wokół stopy – cecha ta wynika prawdopodobnie z wysokiej wilgotności, normalnej w japońskim klimacie.

Geta <– drewniane obuwie japońskie przypominające chodaki, noszone do tradycyjnych strojów japońskich, takich jak kimono czy yukata, a także do współczesnych ubrań podczas gorących miesięcy letnich.

Rodzaje

Istnieje kilka odmian geta. Najbardziej znane na Zachodzie składają się z drewnianej deseczki nazywanej dai, stojak, na której opiera się stopa oraz paska materiału hanao, przechodzącego między dwoma pierwszymi palcami. Dwa dodatkowe kawałki drewna przymocowane pod główną deseczką to „zęby”, wydające charakterystyczny, klekoczący dźwięk przy chodzeniu karankoron. Można usłyszeć uwagi, że właśnie tego dźwięku najbardziej brakuje starszym Japończykom we współczesnym świecie.

Istnieją geta z zaokrąglonymi lub prostokątnymi dai, z pojedynczym „zębem”, a także inne, bardzo przypominające zachodnie chodaki. Paski często są farbowane lub malowane w różne wzory.

Geta są często uważane za nieformalne obuwie, noszone latem do yukaty, ale mogą też zastępować inne rodzaje sandałów podczas deszczu lub śniegu, zapobiegające zamoczeniu nóg.

Zgodnie z japońskim przesądem, zerwanie paska przy geta przynosi pecha.

Popularne japońskie powiedzenie mówi „nie wiesz, dopóki nie ubierzesz geta”, co można przetłumaczyć jako „nie da się określić wyniku, dopóki gra się nie zakończy”.


Hachimaki
<– tradycyjne nakrycie głowy w Królestwie Riukiu, którego kolor wyznaczał status społeczny. Arystokraci najwyższej rangi nosili hachimaki koloru fioletowego, kolor czerwony i żółty przysługiwał arystokratom średniej rangi, natomiast kolor zielony i niebieski wskazywał na zwykły lud.




Yukata
(jap. 浴衣) <– popularny japoński typ ubioru. Najczęściej bawełniana (w odróżnieniu od jedwabnego kimona).

Noszona chętnie w czasie letnich upałów w domu, podczas festiwali itp. Skromniejsze odmiany yukaty używane są jako płaszcze kąpielowe.






Tabi
(足袋) <- tradycyjne, sięgające kostki japońskie skarpety z osobnym palcem. Są noszone do tradycyjnych japońskich strojów, takich jak kimono, razem z tradycyjnym japońskim obuwiem (zori lub geta). Tabi są noszone zarówno przez mężczyzn, jak i przez kobiety. Najczęściej występują w kolorze białym.

Białe tabi są noszone w czasie ceremonii herbacianej oraz przy formalnych okazjach, choć mężczyźni niekiedy zakładają wówczas czarne tabi. Można spotkać tabi również w innych kolorach oraz wzorzyste, najczęściej u kobiet.

Istnieją także tabi przypominające buty i pełniące raczej funkcję obuwia niż skarpet.

Są wykonane z grubszego i mocniejszego materiału, często z gumową podeszwą. Są noszone przez pracowników budowlanych, ogrodników i rikszarzy.




Waraji
(jap.: 草鞋) <- sandały wyrabiane z słomianych sznurów, w przeszłości stanowiące standardowe obuwie zwykłych ludzi w Japonii.

Obecnie noszone głównie przez trzymających się tradycji mnichów buddyjskich.




Loose socks
(jap. ルーズソックス) dosłownie "luźne skarpety" - to rodzaj skarpet popularnych wśród japońskich dziewcząt.

Są niemal zawsze białe i bardzo długie, niekiedy mają nawet 2 metry. Najczęściej są noszone poniżej kolana i przytrzymywane przez specjalny przylepiec nazywany "klejem do skarpet". Z wyglądu przypominają getry.

Część dziewcząt na poziomie gimnazjum (chūgakkō) i liceum (kōtōgakkō) nosi loose socks do mundurków szkolnych. Ponieważ niektóre szkoły zabraniają noszenia loose socks, uczennice zakładają je po lekcjach i noszą poza terenem szkoły. Ta moda trafiła nawet do szkół podstawowych (shōgakkō).

Loose socks cieszą się dużym powodzeniem, bo uważa się, że noga dziewczyny wygląda w nich zgrabniej. W Japonii są modne od połowy lat dziewięćdziesiątych.




Hakama (jap. 袴) jest elementem tradycyjnego stroju japońskiego. Pierwotnie noszona była jedynie przez mężczyzn, lecz w czasach dzisiejszych zakładają ją również kobiety. Stosowana jest w niektórych japońskich sztukach walki, na przykład w aikido i w kendo. Hakama w aikido symbolizuje wyższego ucznia lub mistrza. W niektórych innych sztukach walki można nosić hakamę od początku. W japońskim aikido, hakamę dostaje się przy pierwszym danie, w Polsce - mężczyźni od 2 kyuu, kobiety od 3 kyuu.

Hakama to szerokie, plisowane spodnie. Zakłada się ją na kimono bądź keikogi, używając do tego celów czterech pasów zwanych himo. Dwa dłuższe himo przymocowane z przodu hakamy przewiązuje się dwukrotnie dookoła siebie i wiąże na wysokości brzucha. Tylne pasy przekłada się pod obi i splata z przodu.

Hakama posiada siedem plis, pięć z przodu i dwa z tyłu. Każdy z nich symbolizuje cnotę, którą powinien posiadać budoka:

Jin (仁) - dobroć,

Gi (義) - sprawiedliwość,

Rei (礼) - uprzejmość,

Chi (智) - mądrość i inteligencja,

Shin (信) - szczerość i uczciwość,

Chiūgi (忠義) - lojalność,

Meiyo (名誉) - szacunek,



Składanie hakamy

Składanie hakamy jest procesem, który wymaga odrobiny wprawy. Trudność stanowi odpowiednie ułożenie wszystkich plis. Ze względu na ich alegoryczny charakter, staranność podczas ich układania symbolizuje pracę budoki nad samym sobą oraz doskonalenie wymienionych powyżej cnót.



Haori
– bluza z długim rękawem noszona aby przykryć keikogi albo dogi po wyjściu z dojo.




Kanzashi
– japońska ozdobna szpila do włosów, noszona zarówno przez mężczyzn i kobiety.

Materiał, z jakiego wykonano kanzashi, wskazywał na status społeczny osoby. Arystokraci wysokiej rangi mieli prawo nosić szpilę ze złota, arystokraci średniej rangi ze srebra, a zwykły lud, bez względu na status materialny, musiał się zadowolić szpilami z mosiądzu. Kanzashi pojawiły się na Okinawie na początku XVI wieku.




Keikogi <- jest rodzajem bluzy stosowanej w większości japońskich sportów walki. Wykonane jest tradycyjnie z gęsto plecionej bawełny, chociaż zdarzają się wykonane z mocnego jeansu, jest dostępne w różnych kolorach, ale na ważniejsze okazje z reguły zakłada się białe.

Keikogi sięga miej więcej do połowy uda, nosi się je na spodnie i po założeniu lewą połą na prawą przewiązuje się obi i niekiedy zakłada hakamę.




Netsuke <- mały przedmiot używany w Japonii od ok. XV w., służący do mocowania woreczka (sakiewki) do pasa obikimona. Zazwyczaj wyrabiany z drewna, kości słoniowej, bursztynu, ceramiki lub kuty w metalu, często z licznymi ozdobami. Istnieją trzy rodzaje netsuke.

Mamy, więc przedstawienia ludzi i zwierząt - katabori - najbardziej popularne. Inne to manju, przypominające guziki, podłużne sashi, itd.




Obi (帯, おび) <- wspólna nazwa dla kilkunastu rodzajów pasów i szarf służących do przepasywania tradycyjnych japońskich kimon i keikogi zarówno męskich jak i damskich. Obi może przyjmować formę prostego pasa wykonanego z tkaniny, wiązanego od przodu jak i skomplikowanych ozdób wiązanych z tyłu w złożone kokardy.

Obi jest też używane we wschodnich sztukach walki, gdzie przyjmuje zwykle postać najprostszą - pasa wiązanego od przodu. W wielu dojo kolor pasa odzwierciedla stopień danego zawodnika. Np. biały w judo, karate, jiu-jitsu i aikido jest najniższym poziomem, następnie w judo i jiu-jitsu uczniowie zdają egzamin na pas żółty, a w niektórych szkołach karate na biały z tzw "belką". Kolorowe pasy są jednak wpływem świata zachodniego na świat sztuk walki



Inne ubrania

Tradycyjne ubrania do pracy składały się przeważnie z dwóch części. Najpopularniejszy był rodzaj krótkiej bluzy kogin lub hadako i szerokich spodni zwanych monpe lub karusan. Dodatkowo zakładano też rodzaj ochraniaczy na ręce (tekko) i łydki (kyuhan). Ubiór taki był noszony przez chłopców i robotników. Obecnie do pracy nosi się niemal wyłącznie ubiory zachodnie. Do niektórych prac przywdziewa się rodzaj krótkiego płaszcza (hanten, happi) ozdobionego z przodu i z tyłu emblematami lub nazwą firmy, w której dana osoba jest zatrudniona. Kobiety używają w czasie pracy w kuchni kappogi, fartucha z rękawami chroniącego kimono przed zabrudzeniem.

Ostatnio nosi się także dwuczęściową odmianę kimona (nibushiki) składającą się z wąskiej, zakładanej spódnicy i części górnej; może być ona, lecz nie musi, przewiązywana wąskim obi.




Mundurki w Japonii

Historia jakże ślicznego japońskiego mundurka zaczęła się w XVII wieku w Europie. W tamtych czasach mundurki podobne do tych znanych dzisiaj, były szyte jedynie dla marynarzy. Jednolity strój został wprowadzony do marynarki Wielkiej Brytanii już w 1628 roku. Moda na ubieranie tak dzieci pojawiła się znacznie później, gdy pięcioletni Książę Edward został w tym stroju sportretowany.

W XIX wieku i na początku XX zdecydowana większość dzieci została zmuszona do ubierania się w ten sposób, gdyż było to niezwykle stylowe i uważane za wyjątkowo modne. W tym samym czasie w Japonii zaczęła się era Meiji, a następnie era Taisho, znana z przemian demokratycznych i społecznych. Kimono coraz częściej uważane było za symbol starszych czasów, więc odważono się na małą zmianę. Kiedy podpatrzono Brytyjczyków ubierających swoje dzieci w śliczne marynarskie mundurki postanowiono zrobić to samo.

Nazwane zostały one natomiast "sera fuku" lub "seifuku", które to słowa pochodziły od angielskiego "Sailor suits".

Dziś mundurki są stałym elementem życia szkolnego w Japonii. Są zjawiskiem uniwersalnym zarówno w szkolnictwie państwowym jak i prywatnym, a niektóre szkoły są wysoce rozpoznawalne dzięki mundurkom, które stosowane są również przez niektóre uczelnie dla kobiet.

Większość szkół średnich niższego i wyższego stopnia wymaga, aby uczniowie chodzili w mundurkach, uszytych według bardzo ścisłych reguł. Mundurki chłopców są zwykle czarne, dziewczynki noszą natomiast granatowe żakiety i plisowane spódnice. Ostatnio jednak wiele szkół zmienia krój mundurków, tak by uczniowie czuli się w nich swobodniej.



Na chwilę obecną mundurki są obowiązkowe w japońskich szkołach, zarówno prywatnych, jak i publicznych. Każda szkoła jednak może wybrać określony krój tego stroju i zmieniać go wedle uznania. Niektóre zostały zaprojektowane przez najsławniejszych projektantów mody!

Często zdarza się, że uczennice wybierają szkołę, patrząc na to, jaki obowiązuje w niej strój. Biorąc pod uwagę fakt, że japońskie nastolatki potrafią wydać mnóstwo pieniędzy, by wyglądać jak modelka z okładki poczytnego pisma, to z pewnością mundurki są wielką oszczędnością.

Mundurek w szkołach ponadpodstawowych to najczęściej ubiór w stylu wojskowym dla chłopców i mundurek w stylu marynarskim dla dziewcząt. Wzorowane są one na ubiorach wojskowych z epoki Meiji, które z kolei pochodziły od europejskich mundurów marynarskich.



Ubiory szkolne tego typu stosuje się jeszcze w niektórych szkołach, inne przerzuciły się na odzież w stylu zachodnich szkół parafialnych.

W wielu rejonach kraju z noszenia mundurków szkolnych zwolnieni są uczniowie szkół podstawowych.

W szkołach, które wymagają noszenia określonego stroju, chłopcy ubierają się w białe koszule, krótkie spodenki i czapki. Mundurki mogą się zmieniać w zależności od pory roku, a co za tym idzie z aktualnym stanem pogody i specjalnymi okazjami.








Street Fashion
<- wywodzi się z Japonii, gdzie narodził się jako opozycja do uniformizacji życia. Japończycy chcą dzięki street fashion przełamać monotonię mundurków, tych na uczelniach i tych w pracy. Dlatego w weekendy na ulicach pojawiają się młodzi ludzie ubrani w charakterystyczny sposób – street-fashionowcy. Co ich wyróżnia? Pomysłowe, oryginalne stroje, inwencja twórcza, ekstrawagancja, kolor. Moda na street fashion szybko dotarła także na inne kontynenty i ogarnęła duże miasta. Żeby się tak zastanowić, Japończycy są jedynym narodem, którzy nie wstydzą się wyjść w czymś tak szalenie kolorowym na ulicę. Po prostu zero szarości J





Harajuku (jap. 原宿) - dzielnica Tokio usytuowana na zachód od linii Yamanote, pomiędzy dzielnicami Shinjuku i Shibuya. W weekendy można tam przeważnie spotkać młodzież przebraną w stroje przywołujące na myśl mangę (cosplay), a także piosenkarzy rockowych oraz hard-rockowych (Gothic Lolita).

jest mekką ludzi młodych, którzy od poniedziałku do soboty (w Japonii tego dnia też odbywają się lekcje) muszą chodzić do szkoły ubrani w jednakowe mundurki. Styl Harajuku narodził się w latach 70, kiedy ten teren upodobali sobie artyści. To tutaj się spotykali, imprezowali i zakładali sklepy z designerskimi ubraniami i dodatkami. Obecnie Harajuku to najpopularniejsza dzielnica Tokio, gdzie nastolatki zmęczone szkolną codziennością mogą się wyszaleć i poprzebierać w swoje ulubione ciuchy.

Określenie Harajuku nie odnosi się wyłącznie do dzielnicy Tokio, ale także do dziewcząt i kobiet spotykających się w niej; "Harajuku girls" to wolne od codzienności obywatelki Tokio, które swoje stroje kupują w specjalnych sklepach, lub komponują samodzielnie. Często są mylnie utożsamiane z ruchem, czy stylem punkowym, bądź "gotyckiego rocka", jednakże wzorują się one raczej na bohaterkach mang, które do stworzenia image'u używają wszelkich, jaskrawo zestawianych kolorów.

 

 

 

 




Gothic & Lolita

W latach 90-tych na japońskich ulicach pojawił się nowy, unikalny trend w modzie. Odznaczał się elegancją i dziewczęcością. Reprezentowany głównie przez młode japonki, był jednym z przejawów japaneese street fashion. Stylu, który w całej swojej rozciągłości, różnorodności i oryginalności, był przejawem buntu wobec uniformizacji społeczeństwa japońskiego. Był swoistą odskocznią od szarej codzienności mundurków. Był i jest "chwilą szaleństwa", na które pozwalają sobie głównie osoby młode, nieobarczone jeszcze obowiązkami dorosłego życia.

Malice Mizer, a w szczególności gitarzysta zespołu, Mana, spopularyzowali i nazwali trend - Elegant Gothic Lolita (EGL 1, EGL 2, EGL 3), Elegant Gothic Aristocrat (EGA 1, EGA 2). Mana na licznych sesjach zdjęciowych, uwydatnia główne cechy wyglądu mrocznej lolity. Wyraźnie podkreśla motyw krzyża, róż, krwi, koronek, tiulu, skóry, ćwieków, srebrnej biżuterii i charakterystycznego makijażu.łączy delikatność i wyrafinowaną elegancję, z gadżetami związanymi z ciężką, ostrą muzyką.

Gotyk, rock, metal, industrial, stały się dostępne dla młodych japonek, które chciały identyfikować się ze stylem, nie robiąc tego w wulgarny sposób. Zamiast epatować kobiecą, agresywną seksualnością, nadal były dziewczęce - zgodnie z oczekiwaniami większości japońskich mężczyzn. Styl EGL pozwala w kolektywnym społeczeństwie japońskim, przynależeć do grupy, jednocześnie zachowując swoją indywidualność. Malice Mizer obok Lolit, rozpropagował też styl gothic i Elegant Gothic Aristocrat. Mroczny image wyszedł z podziemia i stał się popularny. Kreacje inspirowane modą europejską przeszłych wieków, a także muzyką, wywodzącą się z nurtu rocka gotyckiego, miały ogromny wpływ na młodzież zainteresowaną zespołem. Śliczna Lolita, potrzebowała przecież odpowiedniego kawalera.

Razem z Kaną, japońską piosenkarką, zaczęły się absolutne przewroty w stylu Lolita. Mieszanie z denimem, łaty, naszywki, druty, ćwieki, ocieplacze na nogi z niemal wszystkiego, dziwaczne, odchodzące od kanonu kolory, nowe materiały. Wiele japonek w zapałem poszło w ślady Kany, tworząc coś jeszcze bardziej nowego i oryginalnego niż Lolity.

Dodatki na głowę

Kapelusiki, czapeczki, budki, korony, diademy, wianuszki, duże kokardy, cylindry, meloniki, czapki lub opaski z uszkami.

Headdress/headpieces- ozdoba składająca się z koronek, kokardek, tasiemek i małych gadżetów typu krzyże, koraliki, łańcuszki, różyczki, inne kwiatki czy owoce czy itd., noszona nad grzywką, wiązana pod brodą lub z luźno opadającymi wstążkami.

Spinki w formie koron, owoców wszelakich, czaszek, pająków itp.

Fryzury

Loki po jednej lub po obu stronach, anglezy, włosy proste ścięte schodkowo, nastroszone kity, warkocze itp., Wielką popularnością cieszą się peruki.

Szyja:

Aksamitki, specjalne kołnierze, kryzy, kolie, perły, ogromne krzyże, obroże, kokardy czy ozdoby koronkowe z broszkami.

Tułów:

Eleganckie wiktoriańskie bluzki, z bufkami, rozszerzanymi rękawami, stójkami lub kołnierzykami wszelakich typów. Bluzki z reguły przylegają do ciała. Ozdobione żabotami, koronkami, marszczeniami, haftami, sznurowaniami, paskami ze sprzączkami.

Bluzy koszulowe. Bluzki typu t-shirt (ale jeśli t-shirt to i tak najczęściej dziewczęcy), proste w kroju, których ozdobą są nadruki, rozcięcia, wystające nitki poszarpania, zszycia itd.

Gorsety, pasy gorsetowe:

Bufiaste spódniczki lub sukienki- zasadniczo przed kolano. Z ponaszywanymi koronkami, taśmami, kokardami. Marszczone, podpinane, proste i asymetryczne, gładkie i poszarpane.

Pantalony i halki unoszące spódniczkę i sprawiające, że postać staje się bardziej lekka, dziecinna, urocza, porusza się z gracją, delikatnością, elegancją, a nawet wytwornością.

W temacie bielizny- majteczki z kilkoma warstwami koronek lub falban. Przypominają "kaczy kuperek"

Falbaniaste fartuszki:

Pelerynki, rozkloszowane płaszczyki. Peleryny z kapturami.

Nogi:

Podkolanówki, skarpetki obszyte koronką, falbanami, wstążkami, taśmami. Podoczepiane kokardy, małe materiałowe owoce, krzyże i inne gadżety. Rajstopki w pasy, kwiatki, czaszki, nutki, korony, pajęczynę itp.

Buty

Japońska młodzież lubuje się w koturnach- im wyższe tym lepsze. Popularne są też delikatne pantofelki, baletki lub na niskim obcasie, czy tzw. "Mary Janes" z paseczkiem.

Dodatki

- Pirackie przepaski na oko.

- Szaliki zwierzątka, mufki.

- Skrzydełka- różnokolorowe, z materiału, piór, metalu.

- Rękawiczki- koronkowe, z palcami lub bez, elastyczne, sznurowane

- Parasolki- koronkowe, z falbanami, obwinięte tiulem, z nadrukami firm lub motywami czaszek, krzyży itp.

- Torebki- temat rzeka. Od pluszowych piesków, przez materiałowe mieszki, skórzane kuferki, torebki obszyte koronka, tiulem, torebki korony, trumienki, nietoperze do kraciastych plecaczków czy toreb serc. Różnorodność.

- Biżuteria - Przede wszystkim srebro, metale srebro podobne, białe złoto, duże kamienie w pierścieniach, perły, kolie z koralików, duże brosze. Wszystko z motywami pasującymi do reszty strojów - krzyże, korony, czaszki, pająki, owoce (np. wisienki wysadzane kolorowymi cyrkoniami), trumny (np. otwierane malutkie trumny jako pierścionki). Pazury, pancerze, różnorakie łańcuszki (nawet w paznokciach!) lub łączące dziurki w uszach (wyżej i niżej), kamee, medaliony. Wszelka skóra z ćwiekami - korony, pieszczochy, pasy. U EGA - zegarki na łańcuszku czy ciekawe spinki do krawatów, biżuteryjne klamry na butach. Oraz krzyże.



Classic/Country Lolita

Pierwotny strój Lolit, którego inspiracji należy szukać w "Alicji w Krainie Czarów" i strojach lalek. Klasyczna Lolita jest słodka, urocza, dziewczęca i elegancka. Dominacja pasteli, tkanin kwiecistych, pastelowe kratki, w "karciane wzory" lub owoce. Tutaj spotkamy bufiaste rękawki i spódniczki.

Buciki z paseczkami, kokardkami, pantofelki jak do komunii. Małe kapelusiki, headdress w jasnych kolorach, spinki z kwiatkami i owocami.

W ozdobnictwie wykorzystywane są owoce- poziomeczki przy podkolanówkach, wisieneczki na headdress, torebki-truskawki. Są to takie Małe Damy.





Sweet Lolita

Podobne do Classic. Te Lolity stawiają na słodycz, dziecinność i infantylność. Często są bardzo, wręcz za bardzo, cukierkowate. Czepeczki jak dla niemowlaków. Porażająca ilość koronek. Pastelowa kolorystyka: błękit, róż, żółty, dużo bieli. Kolory te raczej nie są łączone z czernią.

W ruch idą pluszowe misie, truskawki i wszelkie gadżety pokazujące otoczeniu z jak młodą osobą mają do czynienia. Bardzo mało makijażu, ewentualnie delikatne jasne cienie i błyszczyk. Buty często na płaskiej podeszwie, albo delikatnym obcasie, rzadko masywne koturny.





Ganguro
-> jest to subkultura, która skupia przede wszystkim młode dziewczyny.

Ogólnie jest to trend, styl, który charakteryzuje się tym, że dziewczyny mają mocno opalone ciała, do tego nakładają kontrastujący z cerą makijaż i malują włosy na bardzo jasne.

Często ich twarze przyjmują kolor pomarańczowy, mocno podkreślają zarówno oczy jak i usta.

Zachowują się dość swobodnie, często wulgarnie. Są postrzegane przez społeczeństwo japońskie jako brzydkie, nieatrakcyjne, łamiące kanony piękna.




Yamamby szczególnie zaprzeczają standardowym kanonom ascetycznego japońskiego piękna, zamiast krwistoczerwonych ust - białe wargi, kruczoczarne włosy wymieniają na blond/siwe, a biała jak śnieg skóra wypala się w solarium do czarnoskórego poziomu. Dokładając do tego odpowiedni make-up, który wizualnie powiększa oczy wraz z niebieskimi soczewkami kontaktowymi i mamy karykaturę blond nordyckiej urody kobiety-potwora - yamambę.

Dziewczyny, które należą do tej subkultury ubierają się i malują bardzo skrajnie, widowiskowo. Ich opalenizna jest jeszcze mocniejsza, podobnie jak makijaż. Często przesiadują w rozrywkowych dzielnicach, szczególnie w Shibuyi.

Obie subkultury, czyli ganguro i yamamba mają swój własny styl mówienia, zachowania. Zachowują się, aby nie przypominać grzecznych japońskich uczennic, lubią rozrywkę, szokowanie.




DODATKOWE

Gyaru

Generalnie GYARU się uważa w Japonii za trochę głupie panienki, które noszą bardzo krótkie mini, maja prawie zawsze blond włosy, loki, w ogóle dzikie fryzury często, ubierają sie krzykliwie, łażą na obcasach pokazując swoje koślawe nóżki i są hałaśliwe.

Fryzury Gyaru: jasny blond, przedłużenia, jakieś warkoczyki, dredy, tapir, generalnie jakby bałagan





Oneegyaru

Jest tez oddzielna grupa gyaru, Oneegyaru (czyli "Starsza siostra gyaru"), czyli bardziej zaawansowana wiekowo gyaru (np. w wieku 20 lat), która chce się już trochę uspokoić. Oneegyaru jest już lepiej odbierana, mają bardziej stonowane stroje, nie pokazują tyle ciała, mają bardziej elegancki kolor włosów (często różne odcienie brązu albo ciemny blond), bardzo popularne jest połączenie spódniczka mini + kozaki (często rajstopy, u gyaru raczej golizna). Onee gyaru to taki trochę celebrity-kei, (kei tak jak w visual kei = "styl").

Fryzury Oneegyaru: jasny brąz/ciemny blond, delikatne "naturalne" loki




Hime gyaru

No i mamy jeszcze inna podgrupę gyaru, mianowicie Hime GYARU. Hime jak wiadomo, znaczy "księżniczka", a wiec to nadal pewne siebie gyaru, ale tym wydaje się ze powinny być księżniczkami. No, a to już trochę zobowiązuje, zwykle hime gyaru nie palą, nie siadają na ziemi (a gyaru siadają gdzie popadnie i nie przejmują się ze widać im pół tyłka spod mini), używają grzecznego języka i mówią irytującym cichym piskliwym głosikiem, który ma być "kawaii". Wybierają raczej sukienki niż bluzka + top, ich ubrania zwykle są pastelowo różowe, niebieskie lub białe/kremowe, z nadrukami w róże, itd. Do tego oczywiście farbowane włosy, z typowymi lokami i tapirem.

Fryzury Hime gyaru: raczej blond, "bomba" na czubku głowy, tapirowanie, mnóstwo loków, na głowie tiara, kokardka albo róże.

Hime gyaru i lolita przejawia się w upodobaniu drogich ubrań, pragnieniu upodobnienia się do księżniczki z ilustrowanej bajki albo lalki (sukienek, kokardek, perełek, koro, itd.) Hime gyaru nie noszą jednak takich halek jak lolity i maja trochę inne spódnice. Gyaru raczej nie maja nadruków w bajki i nie są aż tak słodkie. Lolity są bardziej w świecie bajkowo-estetycznym, hime gyaru to materialistki.

Decora - Tutaj najważniejsze to być kawaiiiiii!!!! I wyglądać jak najmłodziej i jak niewinnie. Otóż styl, wywodzący się z Harajuku charakteryzuje aura zabawy i nostalgia za dzieciństwem. Wczesnym dzieciństwem. Ważne są zabawki; kolorowe, a już w ogóle jest czad jeśli wydają dźwięki i świecą, oczywiście miłośnicy decory nie pogardzą zwykłymi pluszakami albo lalkami.

Decora często jest mylona ze stylem fruits, jednak w przeciwieństwie do frutsów decora ubierają się przeważnie w proste stroje. Wśród kobiet prym wiodą sukienki w stylu dziecięcym (trochę jak lolita strawberry), a faceci noszą koszulki ze swoimi ulubionymi postaciami z anime i przydługie spodnie. Ogólnie popularne są za duże buty i przyciasne bluzeczki (koniecznie z logiem w języku angielskim). Jeśli chodzi o ulubione postacie z bajek, to niekwestionowaną liderką jest HelloKitty, której pierwszeństwa musiał ustąpić biedny Pikachu i Atomówki, a ostatnio Myszka Mickey wyszła z mody. O Muminkach nie słychać, szkoda. Czym decora sobie malują? Ano swoimi kawaii i sugoi pisaczkami (z brokatem naturalnie) malują słoneczka i uśmieszki na policzkach, bo oni tacy radośni są.